Piosenki, w których Kraków gra pierwsze skrzypce

Kraków od zawsze inspirował twórców. Lista piosenek poświęconych temu miastu jest bardzo długa – i wciąż rośnie. Są wśród nich wielkie klasyki, które każdy Polak zna na pamięć, są utwory niszowe, znane tylko wąskiemu gronu fanów, i są wreszcie nowe kompozycje, które pokazują, że Kraków nadal inspiruje kolejne pokolenia. Każda z tych piosenek opowiada coś innego – raz miłość, raz nostalgię, raz ironiczny dystans, a czasem po prostu zwykłą, piękną codzienność.

Jakie utwory najczęściej pojawiają się w rozmowach o Krakowie?

„Bracka” Grzegorza Turnaua to bez wątpienia numer jeden. Deszcz, który pada na Bracką, stał się symbolem krakowskiej melancholii. Z kolei „Nie przenoście nam stolicy do Krakowa” Kabaretu Starszych Panów to genialna, żartobliwa riposta na warszawski kompleks wyższości. „Kraków” Maanamu pokazuje, że miasto może brzmieć też rockowo i drapieżnie. A „Gałczyński” w wykonaniu Anny Marii Jopek i zespołu Kroke to już zupełnie inna bajka – subtelna, jazzująca, pełna poetyckiego ciepła.

Czy istnieje współczesny hymn Krakowa?

Nie ma jednego, oficjalnego hymnu. I bardzo dobrze. Kraków woli mieć wiele głosów niż jeden wielki krzyk Kazimierz – dzielnica, która nigdy nie zasypia muzycznie. Właśnie ta wielogłosowość – od poezji śpiewanej, przez jazz, folk, rap po elektronikę – sprawia, że KrakówMiastoPiosenki wciąż brzmi świeżo i autentycznie. Miasto piosenki nie potrzebuje jednego utworu. Ono jest całym albumem, który nagrywa od setek lat.

Jeśli chcesz poznać więcej takich historii i posłuchać rekomendacji – zerknij koniecznie na portal miasto piosenki Kraków – KrakowMiastoPiosenki.pl.

Wracając na krakowskie ulice… Kiedy zapada zmrok, kiedy światła latarni kładą się złotymi smugami na bruku, a z jakiejś piwnicy dobiega cichy akord gitary – wtedy najlepiej słychać, jak Kraków śpiewa sam do siebie. Cicho. Upamiętniając przeszłość. Przytulając teraźniejszość. Zapraszając przyszłość. I dopóki będą ludzie, którzy chcą ten śpiew kontynuować – dopóty Kraków pozostanie jednym z najbardziej muzycznych miast na świecie. A może nawet najbardziej muzycznym – w swojej nieśpiesznej, lirycznej, niepowtarzalnej kategorii.

Studencki Festiwal Piosenki w Krakowie to nie jest zwykłe wydarzenie muzyczne. To instytucja, rytuał, punkt odniesienia dla kilku pokoleń polskich twórców i słuchaczy Kraków – miasto jazzu. Od 1962 roku, z krótką przerwą w latach 90., festiwal co roku w maju zamienia Teatr Stu, Rotundę i inne krakowskie sceny w epicentrum polskiej piosenki autorskiej, poetyckiej i refleksyjnej. W czasach, kiedy w Polsce trudno było mówić głośno o wielu sprawach, właśnie tutaj młodzi ludzie znajdowali przestrzeń na szczerość – czasem zakamuflowaną w metaforach, czasem wykrzyczaną wprost. I choć minęło już ponad sześć dekad, SFPS nadal pozostaje jednym z najważniejszych miejsc, w których rodzą się nowe głosy polskiej muzyki.

Kraków nieprzypadkowo stał się domem tego festiwalu. Miasto o studenckim charakterze, z ogromną liczbą młodych ludzi spragnionych wolności artystycznej, z tradycją Piwnicy pod Baranami i z wyjątkową atmosferą, która sprzyja introspekcji i poetyckiemu spojrzeniu na świat – to wszystko stworzyło idealne warunki. Festiwal nie jest wielką imprezą masową. Jest kameralny, wymagający, czasem nawet surowy Piwnica pod Baranami – serce krakowskiej piosenki. I właśnie dlatego tak bardzo krakowski.

Czy można wygrać SFPS i nie zostać gwiazdą?

Okazuje się, że można – i to bardzo często. Wielu laureatów (a jeszcze częściej półfinalistów i wyróżnionych) nigdy nie poszło klasyczną ścieżką estrady. Zostali jednak ważną częścią polskiej sceny klubowej, undergroundowej, teatralnej. Inni wracali po latach w zupełnie nowej roli – jako jurorzy, kompozytorzy, tekściarze. Festiwal to nie jest trampolina do sławy. To raczej miejsce, w którym sprawdzasz, czy masz coś naprawdę własnego do powiedzenia.

Dlaczego publiczność wraca rok po roku?

Ponieważ wie, że usłyszy coś, czego nie znajdzie na playlistach komercyjnych stacji radiowych. SFPS to gwarancja autentyczności. Tu nie ma miejsca na autopromocję bez treści. Tu liczy się tekst, melodia i emocje, które potrafią przebić się przez sceniczny półmrok.